Basia jest kobietą po pięćdziesiątce, która mogłaby służyć za żywy przykład tego, czym jest spełnienie. Ma świetną pracę, którą lubi. Z pasją angażuje się w działania społeczne — nie dlatego, że „trzeba”, ale dlatego, że czuje, iż właśnie tam bije rytm jej serca. To jej misja, jej droga, coś, co nadaje sens każdemu dniu. Basia naprawdę wierzy, że nie ma dla niej innej ścieżki.
Od lat udaje jej się godzić wszystko: szybkie tempo pracy, spotkania, projekty, akcje społeczne, pomaganie innym. Zawsze jest w ruchu, zawsze myśli o kolejnej sprawie, którą chce doprowadzić do końca. “Jeszcze tylko to” — powtarza — “a później odpocznę”. Tyle że „później” nigdy nie nadchodzi.
Aż pewnego dnia pojawiają się sygnały, których nie da się już zignorować. Najpierw subtelne — drobne bóle pleców, uczucie zmęczenia, lekkie zawroty głowy. Basia zrzuca to na karb nieregularnego jedzenia i od razu wprowadza zmiany: lepsze posiłki, trochę ruchu, poranne ćwiczenia. „To minie” — myśli.
Jednak nie mija. Bóle kręgosłupa stają się bardziej dokuczliwe. Ciśnienie zaczyna wariować. Hormony — jakby żyją własnym rytmem — raz dają jej przypływ energii, a innym razem zostawiają ją wyczerpaną i przygnębioną. Basia coraz częściej czuje, że brakuje jej tchu… nie tylko dosłownie, ale też w przenośni. Jakby czas, który zawsze trzymała w garści, nagle zaczął jej przeciekać przez palce.
Czasem w natłoku zadań zapominamy o najważniejszej osobie w naszym życiu – o sobie. Wyobraź sobie, że spotykasz Basię z mojej opowieści. Dobrze ją znasz, martwisz się, że zatraca się w swoim pędzie. Co byś jej powiedziała?
„Basiu, może to czas, żebyś zadbała o siebie. Spojrzała na siebie z większą troską i czułością. Znalazła miejsce na swoje potrzeby w tym wszystkim, co robisz?”
Teraz zrób krok dalej i powiedz to… do siebie samej.
W „Czułej przewodniczce” Natalia de Barbaro pisze:
„Czułość to troska o to, co w nas kruche, niewygodne, niedoskonałe – ale prawdziwe.”
Czułość wobec siebie to nie krytyka ani osąd. To akceptacja swojej autentyczności – zarówno słabości, jak i piękna w nas samych. To umiejętność dostrzegania wartości w tym, co mamy w środku, i bycia dla siebie dobrym tu i teraz.
Refleksja: Co to znaczy „zrobić miejsce dla siebie”? Zacznij od codzienności.
Nie zawsze chodzi o wyjazd, dzień wolny czy SPA. Czasem wystarczy mała przerwa w codziennym rytmie: moment, w którym pytasz siebie:
„Czego ja teraz naprawdę potrzebuję?”
To może być ciepła herbata przed spotkaniem, kilka minut ciszy po intensywnym dniu,spacer bez telefonu…
Zrobienie miejsca dla siebie to decyzja, że Twoja obecność w Twoim życiu ma znaczenie.
Mini ćwiczenie: „Mój wewnętrzny dom”
1️⃣ Zamknij oczy i wyobraź sobie, że Twój spokój to dom lub miejsce, w którym czujesz się bezpieczna. Jak wygląda? Co tam jest? Czy jest w nim miejsce dla Ciebie?
2️⃣ Pomyśl o jednym małym geście, który możesz zrobić dziś, by wrócić do tego miejsca. Może to być: ulubiona herbata, kilka głębszych oddechów, krótki spacer bez telefonu, kilka minut pisania dla siebie.
3️⃣ Zrób to. Zauważ, jak wpływa to na Twoje ciało i myśli.
Każdy drobny gest to krok ku większej trosce o siebie. Zacznij od dziś – Twój wewnętrzny dom czeka.
Kopytem pisane: troska po końsku 🐴
Konie które żyją na wolności albo w warunkach stworzonych na ich wzór tak jak w Olszynowej Ostoi,wiedzą, jak dbać o siebie i innych – i robią to z mistrzowską uważnością.
O sobie:
Jedzą, piją i odpoczywają w odpowiednim rytmie – żadnego przepalania energii!
Słuchają swojego ciała i dbają o sierść – trochę jak codzienny self-care.
Ustalają granice – nikt nie wchodzi im na „kopyto”!
O innych:
Czuwają nad stadem – jeden widzi niebezpieczeństwo, reszta reaguje.
Wzajemnie się czyszczą – grooming = końskie spa i gest czułości.
Wspierają słabszych i trzymają się razem w trudnych sytuacjach.
Na zdjeciu klacze, Wiktoria i Jeżyna we wzajemnej trosce czyszczenia swojej siersci i okazywania sobie czułości i uwagi.
✨ Czujesz, że ten temat jest Ci bliski?
Umów się na bezpłatną konsultację ze mną i znajdź chwilę tylko dla siebie.
Kliknij poniżej i wybierz dogodny termin – czekam na Ciebie! 👇
